"Ne o, yoksa kafanız mı karıştı?" diye sordu...Üzerinde altın ipliklerle örülmüş bir tünik ve kafasında paha biçilmez çeşit çeşit taşla süslü altından bir taç vardı. Göz makyajı sürmeleri milimetrik bir özenle yapılmıştı ve gözlerine ürkütücü yılansı bir ifade katıyordu. İki yanında son derece güzel iki köle kız, ellerindeki geniş palmiye yapraklarını sallayarak etrafındaki havanın nispeten serinlemesini sağlıyordu.Önünde, sarayın,son derece düzgün kesimli taşlarla döşenmiş serin zemininde secde pozisyonunda yerlere eğilmiş yirmi kadar adam vardı. Bu yirmi kişinin önündeki vezir, alnı burnu ve ağzı yere yapışmış vaziyette tir tir titremekteydi. Ardındaki "beyaz etekliler" grubu, daha da beter bir durumdaydı. Firavun 2. Ramses öleli yedi yıl olmuştu ve bu genç firavun
Merentpah, savaşçı, vahşi kişiliği ve zalimliğiyle yukarı ve aşağı mısırda nam salmıştı. Milattan önce 1221 yılının sonbaharıydı. Elindeki sırlı seramik kupanın içindeki arpa birasını yudumladıktan sonra sakince devam etti."Neden bu kadar korktuğunuzu anlayamıyorum doğrusu. O çocuğu hatırlıyorum evet, annem Nefertari'nin saçma evlat edinme huyunun hastalıklı bir ürünü olarak yıllarca aşağı sarayda dolanıp durmuştu. Bir ara Ebu Simbel'de mimar olarak çalıştı sanırım sonra bir süreliğine ortadan kayboldu değil mi?". Firavunun tahtına daha yakın olan vezir, titreyen omuzunu geriye atarak kolunu kaldırıp izin istedi. Firavun "konuşabilirsin" dedikten sonra sarsılarak doğruldu, dakikalardır yere eğilmiş olduğu için yüzü ve traş edilmiş kafası kıpkırmızı olmuştu,dizlerinin üzerinde olduğu halde gözünden yaşlar akarak konuşmaya başladı. " Gökyüzünün ve yeryüzünün ve tüm yıldızların ve burçların efendisi, tanrılarımızın tanrısı, isminin kudretiyle dağları titreten ve denizleri kabartan yüce Merentpah, evet, yüce ruhuyla evreni aydınlatan babanızın Ebu Simbel'deki dördüncü heykelinin yapımında mimar olarak çalışırken, o, bir cinayet işledi efendim, Yücelerden de yüce ruhlu anneniz tarafından affedilmesi ve hakkındaki bütün hükümlerin düşmesi sonucunda özgür bir adam olmuşken, kaçıp ortadan kaybolmuştu. Yıllardır ortada yoktu. Onu ilk olarak birkaç ay önce güney-doğu sınırında, üzerinde pejmurde kıyafetlerle, bir koyun sürüsüne çobanlık ederken görmüşler. Irmak havzasında çalışan bir köle gurubuna koyunlarından birini karşılıksız olarak hediye etmiş. Karınlarını doyurmak için çalışan aşağılık köleler bedava eti bulunca tam dört gün iş bıraktılar. Haber kulağıma gelince gayet tabiidir ki ben bunları kırbaçlattırdım. İçlerinden birisi dayanamayıp öldü, zaten yaşlıydı, hiçbir işe yaramıyordu, kırbaçtan ölmese, birkaç gün sonra doğal yollardan yani çalışırken ölecek olan bir köleydi." Firavun vezirini eşine az rastlanır şekilde dikkatlice dinliyordu. Belli ki hikaye ilgisini çekmişti. Arpa birasından yeni bir yudum aldıktan sonra vezirin sözünü kesti: " Kıymetli koyunlarından birini sümüklü böcek kadar değeri olmayan yaratıklara, hem de karşılık almadan verip mundar eden bu akıl yoksunu cahil adam mı tedirgin etti bu kadar sizi?"..........devam edecek
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder