19 Haziran 2013 Çarşamba


"Ne o, yoksa kafanız mı karıştı?" diye sordu...Üzerinde altın ipliklerle örülmüş bir tünik ve kafasında paha biçilmez çeşit çeşit taşla süslü altından bir taç vardı. Göz makyajı sürmeleri milimetrik bir özenle yapılmıştı ve gözlerine ürkütücü yılansı bir ifade katıyordu. İki yanında son derece güzel iki köle kız, ellerindeki geniş palmiye yapraklarını sallayarak etrafındaki havanın nispeten serinlemesini sağlıyordu.Önünde, sarayın,son derece düzgün kesimli taşlarla döşenmiş serin zemininde secde pozisyonunda yerlere eğilmiş yirmi kadar adam vardı. Bu yirmi kişinin önündeki vezir, alnı burnu ve ağzı yere yapışmış vaziyette tir tir titremekteydi. Ardındaki "beyaz etekliler" grubu, daha da beter bir durumdaydı. Firavun 2. Ramses öleli yedi yıl olmuştu ve bu genç firavun Merentpah, savaşçı, vahşi kişiliği ve zalimliğiyle yukarı ve aşağı mısırda nam salmıştı. Milattan önce 1221 yılının sonbaharıydı. Elindeki sırlı seramik kupanın içindeki arpa birasını yudumladıktan sonra sakince devam etti."Neden bu kadar korktuğunuzu anlayamıyorum doğrusu. O çocuğu hatırlıyorum evet, annem Nefertari'nin saçma evlat edinme huyunun hastalıklı bir ürünü olarak yıllarca aşağı sarayda dolanıp durmuştu. Bir ara Ebu Simbel'de mimar olarak çalıştı sanırım sonra bir süreliğine ortadan kayboldu değil mi?". Firavunun tahtına daha yakın olan vezir, titreyen omuzunu geriye atarak kolunu kaldırıp izin istedi. Firavun "konuşabilirsin" dedikten sonra sarsılarak doğruldu, dakikalardır yere eğilmiş olduğu için yüzü ve traş edilmiş kafası kıpkırmızı olmuştu,dizlerinin üzerinde olduğu halde gözünden yaşlar akarak konuşmaya başladı. " Gökyüzünün ve yeryüzünün ve tüm yıldızların ve burçların efendisi, tanrılarımızın tanrısı, isminin kudretiyle dağları titreten ve denizleri kabartan yüce Merentpah, evet, yüce ruhuyla evreni aydınlatan babanızın Ebu Simbel'deki dördüncü heykelinin yapımında mimar olarak çalışırken, o, bir cinayet işledi efendim, Yücelerden de yüce ruhlu anneniz tarafından affedilmesi ve hakkındaki bütün hükümlerin düşmesi sonucunda özgür bir adam olmuşken, kaçıp ortadan kaybolmuştu. Yıllardır ortada yoktu. Onu ilk olarak birkaç ay önce güney-doğu sınırında, üzerinde pejmurde kıyafetlerle, bir koyun sürüsüne çobanlık ederken görmüşler. Irmak havzasında çalışan bir köle gurubuna koyunlarından birini karşılıksız olarak hediye etmiş. Karınlarını doyurmak için çalışan aşağılık köleler bedava eti bulunca tam dört gün iş bıraktılar. Haber kulağıma gelince gayet tabiidir ki ben bunları kırbaçlattırdım. İçlerinden birisi dayanamayıp öldü, zaten yaşlıydı, hiçbir işe yaramıyordu, kırbaçtan ölmese, birkaç gün sonra doğal yollardan yani çalışırken ölecek olan bir köleydi." Firavun vezirini eşine az rastlanır şekilde dikkatlice dinliyordu. Belli ki hikaye ilgisini çekmişti. Arpa birasından yeni bir yudum aldıktan sonra vezirin sözünü kesti: " Kıymetli koyunlarından birini sümüklü böcek kadar değeri olmayan yaratıklara, hem de karşılık almadan verip mundar eden bu akıl yoksunu cahil adam mı tedirgin etti bu kadar sizi?"..........devam edecek

Oradaydım... Ben, kendimle birlikte, Yağmur, birden bastırdı. Pırıl pırıl bir haziran öğleden sonrası için giyilmiş püfür püfür kıyafetleriyle oradan oraya, yuvaları saldırıya uğramış karıncalar gibi kaçışan İstanbullu beyefendiler, hanımefendiler, en azından o günün sabahından beri hiç görmediğim halleriyle, aralarındaki nüanslar haricinde hemen hemen hep aynı şeyleri yaparak, kaçışıyor, en derinde, ya da belki de en yüzeyde duran, en “insan” şekillerini gösteriyorlardı. Bir doğal afete yakın şiddette ve kararlılıkta yağan sağanak yağmur, suladığı yerlerde, ak-kara, küçük-büyük, yaşlı-genç, hızlı-yavaş, zayıf-güçlü, zalim-mazlum, eksi-artı,vs. bırakmıyordu. Yağmur ayırım yapmıyor ve sanki bittikten sonra olacakları çok iyi bildiğini gösterircesine, yoğunluğu oranına taban tabana zıt şekilde, son derece kısa sürüyor ve yerini kendisi gibi adam kayırmayan güneşe bırakıyordu. Güneş çıkınca tabbi ki o zalim farklılıklar baş göstermeye başlıyordu. İşler yolundaydı, pırıl pırıl bir haziran öğleden sonrası normlarına dönülmüştü. Keyfi yerine gelen insanlar bir yandan püfür püfür elbiselerini, haziran güneşinin o eşsiz kurutma makinesi becerisinin emin ellerine bırakırken, bir yandan sihaylık ve beyazlıklarını, büyüklüklerini, gençliklerini, hızlarını, güçlerini, artılarını, zalimliklerini vs. pazar yerine sermişlerdi bile. Oradaydım...Kendim, beni bırakmıyor, ben kendiminin gitmesine izin vermiyordum... O konuşanı da gördüm, üzerindeki hala ıslak cübbesiyle diyordu ki: falanca yerdeki filanca depremi hatırlayan var mı? Hah! İşte o depremin olduğu falanca yerin ahalisi hep kafirdi, helak oldular! Sonra öbürü sordu: Atatürk denen adamın namaz kılarken çekilmiş bir fotoğrafı var mı? Cevap verdim: yok! Senin var mı? Bana telefonundan facebook sayfasını gösterdi, yüzünde büyük bir marifetin gururlu gülümsemesiyle. Sayfasında, evinde namaz kılarken, cuma namazı kılarken, cami girişi ve çıkışında, el açıp dua ederken, birkaç kez gittiği hac ziyaretinde, gerek tek başına, gerek ailesiyle, gerek arkadaşlarıyla çekilmiş fotoğraflar ve kelime-i besmele resimleri, hz. Muhammed'in hadisleri ve Kur'an ayetlerinden başka hiçbirşey yoktu. Ona namaz kılarken çekilmiş, yakın plan da dahil olmak üzere fotoğrafların var, dikkatin dağılmıyor mu diye sordum... Alışkınım, dedi. Oradaydım, benliğim oradan gitmek istiyordu, bırakmıyordum... Suladığı yerlerde, ak-kara, küçük-büyük, yaşlı-genç, hızlı-yavaş, zayıf-güçlü, zalim-mazlum, eksi-artı,vs. bırakmayan bir yağmurun altında az bir zaman önce ıslanan cübbesi henüz kurumadığı halde, kimin mümin, kimin kafir olduğuna karar verme yeteneğine sahip bir fay hattından bahseden hocayı dinlerken, az önce Atatürk'ün namaz kılarken çekilmiş bir fotoğrafı var mı diye soran adamın telefonundan ısrarla ve gururla gösterdiği, bir alışveriş merkezinin pespaye ve kolpa piyasa ortamındaymışcasına, aşşağılık bir gösteriş duygusuyla yüze yerleşmiş olan sırıtışlar eşliğinde çekilmiş, cami önü, mekke ziyareti, kabe ziyareti gibi fotoğraflarına bakıyordum. Mizansenler yapılmıştı; eline aldığı taşı savururmuş gibi yapıp gülümserken çekilmiş fotoğrafın altında, “şeytan taşlarken”, yüzünde aynı sırıtışla, Kabe'nin çevresinde yürürken çekilmiş fotoğrafın altında, “Kabe'de tavaf :)” yazıyordu. “Yazıklar olsun o namaz kılanlara ki onlar namazlarını gösteriş için kılarlar.''(Maun-5) “Ben de çok gitmek istiyorum, herhalde müthiş bir duygu olmalı; zira Kur'an-ı Kerim' de yüce Allah'ın, “Allah'ın evi” olarak buyurduğu tek yer orası” dedim Fotoğrafları hevesle gösterirkenki keyfi tuzla buz oldu birden. Telefonunu cebine yerleştirirken sahte bir ciddiyet ve kolpa bir içtenliğin miras bıraktığı baygın gözlerle “hı hı öyle” dedi. “ yalnız camiler de Allah'ın evidir” diye ekledi aynı ifadeyle. 9:107 - Bir de müslümanlara zarar vermek, kâfirlik etmek ve müslümanların arasına ayrılık sokmak ve daha önce Allah ve Resulü'ne karşı savaş açmış olanı beklemek için mescid yapanlar var. "İyilikten başka bir maksadımız yoktu." diye yemin de edecekler. Fakat bunların kesinlikle yalancı olduklarına Allah şahittir. 9:108 - O mescit içinde sen kesinlikle namaza durma. Benim de elbiselerim ıslaktı. Artık ayrılma vakti diye düşündüm. Midemde sanki az önce bayat birşeyler yemişim de sindiremiyormuşum gibi bir ekşime vardı. Gözlerimdeki ve kalbimdeki arayış bayatlamamış birşeyler içindi ama heyhat! Bulamıyordum. Herşey ve herkes bayat, heryer kötü bir kokunun etkisi altındaydı. Yıl 2013...Oradaydım. Sap da saman da oradaydı. Yağmur yağcılığa gelmez, adam kayırmazdı ama, akıl rahmetinin değmediği yerlere kadar girip herşeyi yıkayıp arındırıyordu. Haziran ayında insanın ayırması gereken sap ve saman kendiliğinden ayrılıyordu. Ama hala göremiyorlardı. Allah'ım bu cehaletin bir sınırı var mı? 51:11 - Onlar bir sarhoşluk ve cehalet içinde şuursuzdurlar. 6:111 - Eğer biz onlara melekleri indirseydik, ölüler de kendileriyle konuşsaydı ve her şeyi toplayıp karşılarına getirseydik, Allah'ın diledikleri hariç, yine de inanacak değillerdi, fakat çokları bunu bilmezler. 6:35 - Eğer onların yüz çevirmesi sana ağır geldiyse, haydi gücün yetiyorsa yerin içine (inebileceğin) bir delik, ya da göğe (çıkabileceğin) bir merdiven ara ki onlara bir mucize getiresin! Allah dileseydi, elbette onları hidayet üzerinde toplardı. O halde cahillerden olma! Oradaydım... Ben, kendimle birlikte. Gerçek varlığın eksiltmesi olan çemberin içidir hayat. Tasavvuf buna “hiçlik” demiş, ne güzel demiş Öyle değil mi ki bütün dillerde “sonsuzluğu” anlatan en kuvvetli kelime “hiç” tir. Biz buna (+1-1=0) eksibir diyeceğiz Hakikate ulaşmak gayesiyle değil yalnız onun yolunda olabilmenin hevesinde zorlu bir yolculuktur bu. Yalnız bir yolculuk Ben ve kendimin yolculuğu... Yağmur yeniden bastırdı, ee Haziran bu! Birden toplanır bulutlar, kapkara, ağır...Yaşam boşalır içlerinden oluk oluk, sonra hemen dağılıverirler. Güneş yüzünü gösterince, geri alır, bulutların gökyüzünden alıp toprağa verdiği yaşamı... Bu iş, böyledir, hayat, evren, dünya, bir çemberdir... Yalnız bir yolculuk mu dediydim? Onu yanlış dedim. “Ey millet! Allah birdir, şânı büyüktür. Allah’ın selâmeti, âtıfeti ve hayrı üzerinize olsun. Peygamber Efendimiz Hazretleri, Cenâb-ı Hak tarafından insanlara dini hakikatleri tebliğe memur ve rasûl olmuştur. Kanun-ı esâsî, cümlenizce malumdurki, Kur’an-ı azîmüşşândaki naslardır. İnsanlara feyiz ruhu vermiş olan dinimiz, son dindir, ekmel dindir. Çünkü dinimiz akla, mantığa, hakikata tamamen tevafuk ve tetabuk ediyor. Eğer akla, mantığa ve hakikat tevafuk etmemiş olsaydı, bununla diğer ilahi doğal kanunlar arasında tezat olması icabederdi. Çünkü bilcümle kevni kanunları yapan Cenâb-ı Hak’tır. Hz. Muhammed’in bir avuç imanlı Müslümanla mahşer gibi kalabalık ve alabildiğine zengin Kureyş ordusuna karşı Bedir meydan muharebesinde kazandığı zafer, fâni insanların kârı değildir, O’nun peygamberliğinin en kuvvetli delili işte bu savaştır.O, Allah’ın birinci ve en büyük kuludur. Onun izinde bugün milyonlarca insan yürüyor. Benim, senin adın silinir, fakat sonuca kadar o ölümsüzdür.” Mustafa Kemal Atatürk.